Patronat Medialny: Radio PiN, Wirtualna Polska, Radio Park

Książka którą wydajemy Ograniczenia potęgi. Kres amerykańskiej wyjątkowości (wstęp do polskiego wydania napisze sam Bacevich) pokazuje potrójny kryzys z jakim musi zmierzyć się Ameryka: kryzys gospodarczy, rząd który przekształca się w imperialną prezydencję, mającą coraz mniej wspólnego z demokracją, oraz zaangażowanie w niekończące się wojny za granicą.

Bacevich daleki jest od wszelkich modnych teorii czy to głoszących prymat Ameryki, czy tez wieszczących jej rychły upadek, by już nie wspominać o „końcu historii”. Jest zwolennikiem odrodzenia się zapoznanej tradycji realistycznej: świadomości, że każda potęga ma swoje ograniczenia, sceptycyzm wobec prostych rozwiązań, zwłaszcza tych dokonywanych przy użyciu siły. Przede wszystkim – zdaniem Bacevicha – Ameryka powinna wrócić do swoich republikańskich ideałów, które przyświecały Ojcom Założycielom. Bez tego, rozwiązanie amerykańskim problemów będzie niemożliwe.

Książka była jednym z bestsellerów The New York Timesa.

Recenzje wydania amerykańskiego:
Doskonale napisana, wciągająca historyczna analiza i trafne obserwacje źródeł dzisiejszej amerykańskiej dekadencji, powodują, że ta książka nie jest głównie narzekaniem, to wezwanie do racjonalnego myślenia i podejmowania działań którym można sprostać; wezwaniem obywateli do rozsądku i uporządkowania własnego kraju.

Publishers Weekly

Andrew J. Bacevich (ur. w 1947 w Normal w stanie Illinois) – profesor stosunków międzynarodowych na Uniwersytecie Bostońskim, gdzie był dyrektorem katedry stosunków międzynarodowych (od 1998 do 2005). Jest członkiem redakcji renomowanych czasopism: The National Interest oraz World Politics. Napisał kilka książek, a wśród nich American Empire: The Realities and Consequences of US Diplomacy (2002) oraz The New American Militarism: How Americans are Seduced by War (2005). Jest nieprzejednanym krytykiem wojny w Iraku, uważając ją za olbrzymi błąd Ameryki.

To jedna z najważniejszych (obok Zderzenia cywilizacji Samuela Huntingtona, Końca historii i ostatniego człowieka Francisa Fukuyamy oraz Potęgi i Raju Roberta Kagana) książek próbujących opisać politykę międzynarodową po zakończeniu zimnej wojny. Książka Kaplana pierwotnie została opublikowana jako artykuł na łamach miesięcznika The Atlantic Monthly w lutym 1994 roku.

Recenzje wydania amerykańskiego:

Ambitny eklektyzm... Kaplan miesza literaturę i analizy, opowiadanie i filozofię, obserwację i historię w sposób, który dzisiaj potrafi niewielu pisarzy. To jeden z najbardziej wciągających amerykańskich pisarzy zajmujących się współczesnymi stosunkami międzynarodowymi.

The New York Review of Books

Robert D Kaplan jest korespondentem The Atlantic Monthly i autorem wielu bestsellerowych książek podróżniczych, m. in. Balkan Ghosts (polskie wydanie, Bałkańskie upiory, Czarne, 2010), The Ends of the Earth, Eastward to Tartary. Nakładem Spraw Politycznych ukazały się dwie jego książki: Polityka wojowników. Dlaczego przywództwo potrzebuje pogańskich wartości (2008) oraz Śródziemnomorska zima. Uroki historii i krajobrazu Tunezji, Sycylii, Dalmacji oraz Peloponezu (2009). Militarism: How Americans are Seduced by War (2005). Jest nieprzejednanym krytykiem wojny w Iraku, uważając ją za olbrzymi błąd Ameryki.

Określanie kogoś jako „uprzedzonego” spycha go na najniższy szczebel intelektualnego życia. Lecz czy jest ktokolwiek, kto nie żywi żadnych uprzedzeń? Darlymple w swojej krótkiej książce pokazuje jednak, że uprzedzenia są potrzebne i naturalne; i ktokolwiek kto byłby ich pozbawiony, byłby równie bezbronny jak nowo narodzone dziecko.
Zdaniem Darlymple ’a uprzedzenia są źródłem większości cnót i obyczajów. Oczekiwanie, by ludzie żyli w oderwaniu od swojej moralności, dla abstrakcyjnych pryncypiów jest zbyt wygórowane. Jest nie tylko nierealistyczne, jest bolesne. Porzucenie uprzedzeń, to tylko pretekst na zupełne wyzbycie się samoograniczeń, nie tylko pojedynczych ludzi, ale społeczeństwa jako całości. Uprzedzeń nie można wiązać tylko z kwestią rasową, to jest fundament społecznego ładu. Czytanie Darlymple ’a pozwala nam zniszczyć nasze uprzedzenia wobec uprzedzeń.

Recenzje wydania amerykańskiego:

W tej, mądrej, świetnie napisanej i głębokiej książeczce, Theodore Dalrymple pokazuje nam dlaczego uprzedzenia są niezbędne dla charakteru ludzi, chociaż wymagają mądrości by wiedzieć, kiedy je utrzymywać i kiedy je porzucić jako destrukcyjne. Nie ma dziś lepszego eseisty, czego dowodzi niniejsza książka.

Brian C. Anderson, City Journal

Theodore Dalrymple jest psychiatrą i lekarzem pracującym w angielskich więzieniach z osobami uzależnionymi od narkotyków. Stale współpracuje z londyńskim tygodnikiem The Spectator, publikuje także na łamach Daily Telegraph, The New Criterion oraz City Journal.

Po lekturze książki Darlymple ’a można powiedzieć, że niemalże wszystko, co wiemy o uzależnieniu od heroiny jest nieprawdą. Zresztą, nie tyle nie prawdą ile kłamstwem. Heroina nie jest szczególnie uzależniająca; jej odrzucenie nie jest poważnym kłopotem medycznym; uzależnieni nie stają się kryminalistami, ze względu na swój nałóg; nie potrzebują żadnej medycznej pomocy, by przestać brać heroinę i w przeciwieństwie do popularnych wyobrażeń, uzależnienie od heroiny jest moralnym, lub emocjonalnym problemem.
Na podstawie swojego doświadczenia zawodowego, jako lekarza w szpitalach znajdujących się w dzielnicach brytyjskich slumsów, Darlymple twierdzi, że uzależnienie od narkotyków nie jest w żadnej mierze chorobą; i że ingerencja lekarska tylko je pogłębia.
W swojej prowokacyjnej książce Dalrymple wyjaśnia jak i dlaczego tradycja literacka od czasów De Quincey’a i Caleridge’a, czy też niemalże nam współczesnego Williama Burroughsa (zm. 1997), wprowadzała w błąd zachodnią opinie publiczną przez kolejne dziesięciolecia odnośnie natury uzależnienia od narkotyków. Uzależnienie tych pisarzy i ich działania były akceptowane bezkrytycznie, i miały większy wpływ na opinie publiczną, niż jakiekolwiek fachowe analizy. W rezultacie pojawiła się swoista, skoncentrowana na własnym istnieniu, kompletnie niepotrzebna medyczna biurokracja, której zadaniem jest rozwiązanie problemu, tworzonego przez nią samą.

Dalrymple skutecznie obnaża swoistą mitologię powstałą wokół narkotyków. Posługując się wiedzą literacką, lekarską, a także historyczną i filozoficzną pokazuje, co się dzieje, kiedy problem społeczny jest niezrozumiany, i kiedy ludzie są postrzegani bardziej jako swoiste przedmioty, niż obdarzeni wolną wolą ludzie. To jest naprawdę ważna książka.